Bolalar beradigan bu savollarning javobini hatto kattalar ham bilmaydilar. Biz esa bilamiz.

Uzoq muddatli harakatsizlikdan keyin mushaklar mayin, ammo kuchli zoʻriqishga muhtoj, bu esa ularni harakat rejimiga tayyorlaydi. Eng oson yoʻli – kerishish, yoqimli hislar bagʻishlaydi, chunki bu harakat tana uchun zarurdir va bizning tanamizga kerak boʻlgan barcha narsalar miyadagi lazzat markazlarini hayajonlantiradi.

Hasharotlarning yorugʻlikka uchishi paradoksal hodisadir: yorugʻlik manbasini payqab, hasharotlar unga yaqinlashadi va yaqinlashganda yoʻnalishini yoʻqotadi. Bundan tashqari, bu jonzotlar yorugʻlikka muhtoj, chunki ularsiz atrofdagi narsalarni ajrata olmaydilar, shuning uchun, qoida tariqasida, ular qorongʻida uchmaydilar. Ilm-fan hali bu savolga 100% aniqlik bilan javob bera olmadi.

Aslida, yil ichidagi kunlar soni taxminan 365, 256 kun. Ushbu miqdorni olish uchun siz Yerning Quyosh atrofida aylanish vaqtini oʻz oʻqi atrofida aylanish vaqtiga boʻlishingiz kerak.

Aytgancha, olimlar taqvim yilining davomiyligi qisqargan deb hisoblashadi: korall marjonlarni oʻrganish natijasida ular 380 million yil oldin bir yil 400 kundan iborat boʻlgan, degan taxminga kelganlar.

Oʻrdaklar koʻpincha suvdan uzoqda uyalar quradilar va suv omboriga borish uchun ular uzoq masofani bosib oʻtishlari kerak. Agar oʻrdak yoʻl davomida yoʻqolib qolsa,, u oʻlimga mahkum boʻladi. Shuning uchun, bu parrandalar bir-birining orqasidan ergashishga majbur boʻlishadi: faqat shundagina ona va bolalar manzilga eson omon yetib olishlarini kafolatlaydi.

“Yetakchi” ularda juda sodda tarzda tanlanadi: oʻrdakchalar tuxumni yorib chiqishlari bilan ularda hissiyot davri boshlanadi. Bu vaqtda oʻrdak onasini yoki kim yonida boʻlsa, oʻshani eslab qoladi (shuning uchun oʻrdak odamning ham orqasidan ergashib yurishi mumkin).

Soch rangi tabiiy pigment melaniniga asoslangan ikkita "boʻyoq" - eumelanin (qora yoki jigarrang) va peomelanin (sariq yoki qizil) nisbatiga bogʻliq. Yakuniy rang ularning nisbatiga bogʻliq. Bu tuslardan moviy, yashil kabi ranglar hosil boʻlmaydi.

Kabutar bolachalari uzoq vaqt davomida uyalarida yashaydilar va ularni katta boʻlgandagina tark etadilar. Oddiy odam bir qarashda kabutarning qari yoki yoshligini ajrata olmaydi, shuning hamma kabutarlar bizga bir yoshda boʻlib koʻrinadi. Uyalari, odatda, odamlar yeta olmaydigan joylarda: chodirlarda, kornişlarda, tomlardagi yopiq burchaklarda joylashgan.

Toʻqimalarida yetarli miqdorda shakar toʻplanadigan daraxtlar sovuqqa bardoshli boʻladi: shakar hujayra ichida eriydi, ular hujayralarni suv yoʻqolishidan va shu bilan birga oqsil ivishidan himoya qiladi.

Agar toʻqimalarda shakar etarli boʻlmasa, hujayralar muzlay boshlaydi va kristallashadi. Bu holda oqsil ivib qoladi va daraxt oʻladi.

Bolgʻali akula dumlarida zaharli nishlari boʻlgan skatlar bilan oziqlanadi. Bu akula turi zahardan qoʻrqmaydilar, chunki akulalar neyrotoksinlarga qarshi tugʻma immunitetga ega, ammo skatlarning nishi tifayli bu yirtqich koʻzlarini yoʻqotish xavfi bor. Vaqt oʻtishi bilan evolyutsiya natijasida skatlarning nishi akulalarning koʻzlariga yetib bormasligi uchun munosib shakllandi. Bundan tashqari, koʻzlarning bunday joylashishi yirtqichlarga xavfli oldindan koʻrishlari va shu bilan tirik qolishlariga imkon beradi.

Inson tanasi tomonidan faol qoʻllaniladigan oʻz-oʻzini saqlashning eng ajoyib funktsiyalaridan biri bu mushaklarning faolligining oshirishdir. Biz muzlaganimizda, tanamiz tez-tez mushaklarning qisqarishi tufayli oʻz-oʻzini isitishga harakat qiladi va qaltiray boshlaydi.

Koʻplab hayvonlarda, shu jumladan mushuklarda, koʻzlari eng kuchsiz yorugʻlik nurlanishini ham ilgʻay oladi. Bu nurlar koʻz soqqalarining orqa qismidan qaytib kelganda ularni tarata oladi. Tashqi tomondan, bu iblisning koʻziga oʻxshab yaltiraydi, aslida esa u mushukka qorongʻida yaxshiroq koʻrish imkonini beradi.

Oʻrgimchak toʻrida ikkita turdagi ip mavjud - silliq radial va yopishqoq konsentrik. Oʻrgimchak har doim faqat radial iplar boʻylab harakat qiladi, shuning uchun u yopishmaydi.

Quyosh nurlari Yer atmosferasiga tushganda, ular havo molekulalari bilan toʻqnashadi va tarqab ketadi. Quyosh nurlari nurlari turli xil ranglarga ega: qizil, sariq, olovrang, yashil, koʻk, binafsha rang. Bu koʻk rang hammadan koʻra tezroq tarqaladi va shuning uchun osmonni bu rangga boʻyalganini koʻramiz. Shunga koʻra, kechasi osmon qorongʻi boʻladi, chunki Quyoshdan keladigan nur bizga etib bormaydi va shuning uchun tarqalmaydi.

Aslida, yulduzlar kechasi ham, kunduzi ham porlaydi. Faqat kunduzi quyosh nurlari ularning nurini «toʻsib qoʻyadi» va tunda esa quyosh nurlari boʻlmaganligi bois, yulduzlarni koʻrish uchun bizga hech narsa xalaqit bermaydi.

Zamonaviy bodringning "ajdodlari" tropik oʻrmonlar soyasida oʻsib, taʼmga koʻra shirin edi. Shimoliy kengliklarda, yorqin quyosh ostida oʻsgan bodring "norozilik" bildiradi va achchiq taʼm beruvchi kukurbititatsin moddasini ishlab chiqaradi. Boshqacha aytganda, bodring quyoshda qancha koʻp boʻlsa, shunchalik achchiqroq boʻladi.